عنوان

افزايش سرعت اجرا در برنامه هايي که با فايل هاي حجيم سروکار دارند

عنوان انگليسي

Increase speed of programs that working with large files

كلمات كليدي

Windows, Hard disk, CPU, Ram, Cache, Photoshop, Temporary File, NTFS, Cluster

ويندوز، هارد دیسک، پردازنده، رم، بافر، فوتوشاپ، فايل موقت، فورمت، کلاستر

مؤلف

مهدي عبداللهي

مرجع
سطح

پيشرفته

مترجم
تاريخ انتشار

10 بهمن 1390

تعداد صفحه

9

فايل هاي ضميمه
مطالب مرتبط

دانلود متن مقاله

سلام

موضوعي که در اينجا درباره اش صحبت مي‌کنم، پيش از اين به صورت عملي تجربه کرده ام و تأييد آن را از اهل فن گرفته ام. داستان از اينجا شروع شد:

يکي از دوستانم شرکت تبليغاتي دارد و به طور عمده کارهايش را با نرم افزار فتوشاپ انجام مي‌دهد. پارسال تصميم گرفت که کامپيوتر خود را ارتقا بدهد. کامپيوترهايش مادربرد ايسوس(که من در محدوده ي قيمت معمولي به جز گيگابايت به مارک ديگري اعتقاد ندارم) همراه با 2 گيگابايت رم DDR2 و پردازنده سري 7000 اينتل دو هسته اي بودند. سيستم عامل ويندوز XP SP3 و از فتوشاپ نگارش 7 استفاده مي‌کرد.

تغييراتي به شرح زير در دستگاه ها ايجاد کردم:

  • افزايش رم به 4 گيگابايت
  • افزودن يک هاردديسک جديد 1000 گيگابايتي
  • نصب سيستم عامل ويندوز سون 64 بيتي که بتواند از تمام حافظه ي رم استفاده کند. چرا که نگارش 32 بيت ويندوز در حالت عادي فقط حدود 3 گيگابايت رم را ميتواند آدرس دهي و استفاده نمايد. دقت کنيد که نوشتم در حالت عادي! اين را تاکيد مي‌کنم که کامنت نگذاريد که يک برنامه ي روسي هست که کرنل ويندوز ايکس پي 32 بيت را دستکاري مي‌کند تا رم بيشتر از 3 گيگابايت را بتواند به کار ببرد. وقتي که در اين مملکت ما ويندوز ايکس پي و سون تفاوت قيمتي به اندازه اختلاف بهاي CD و DVD دارند، چه کاري است که به روش هاي غير فني متوسل بشويم؟ همان روش غير اخلاقي کافيست! يعني استفاده از ويندوز سون 64 بيت با آخرين نگارش و بيشترين امکانات يعني Ultimate به قيمت کمتر از آب هويج بستني.

بگذريم! آخرين تغيير هم نصب فوتوشاپ نگارش CS5 Me 64 bit بود. آن هم به روش غير اخلاقي که ترتيب آن را چند خط بالاتر گفتم.

دوستم مقاومت کرد از اين جهت که تمام آرشيو کارهايش با نگارش 7 کار شده بود و به دليل ناسازگاري فونت ها به هم مي‌ريخت و باعث دوباره کاري مي‌شد. ولي من با اين دليل که نگارش جديد علاوه بر امکانات فوق العاده، از حجم فايل کمتر و به دليل 64 بيت بودن از منابع سيستم نيز بيشترين استفاده را مي‌کند، او را قانع کردم که يک بار براي هميشه روي فايل هايش اندکي وقت بيشتر صرف کند و در عوض براي کارهاي بعدي سرعت عمل بيشتر را به دست آورد.

پرسش: چرا پردازنده يا کارت گرافيک را ارتقا ندادم؟

پاسخ: اين کار مستلزم ارتقاء کامل مادربرد و منبع تغذيه و رم(DDR3) بود. به علاوه اگر قرار بود مثلاً پردازنده دو هسته اي سري 7000 اينتل را ارتقا دهم رم 4گيگابايت تناسبي با آن نداشت و حداقل به رم دوکاناله ي 8 گيگابايتي نياز داشتم.

نکته ي ديگر اينکه کارهايي که با فتوشاپ انجام مي‌دادند مانند تابلو و بنر و … اغلب حجم حافظه بالا و حجم فايل زيادي روي هارد ديسک داشتند.

‌‌‌اين را از کجا فهميدم؟

با استفاده از برنامه Task Manager بخش Performance، درصد استفاده ي پردازنده را در چند کار که غالب کارها مشابه آنها بودند، بررسي کردم و ديدم که به طور ميانگين کمتر از 25% پردازنده استفاده مي‌شود و زمان بيشتر پردازنده به دليل اينکه منتظر خواندن و نوشتن فايل حجيم از هاردديسک است، بيکار مي‌ماند. طبيعتاً اگر ميانگين درصد استفاده از پردازنده بيشتر از 50% مي شد لازم بود که پردازنده نيز ارتقا يابد.

در مورد کارت گرافيک هم ماهيت برنامه فتوشاپ به گونه اي است که پيش نمايش هاي پيچيده سه بعدي و … در کارهاي چاپي لازم نمي‌شود. از اين رو کارت گرافيک هاي سري Nvidia 8000 کافي بودند.

خب! رسيديم به بخش کليدي کار يعني استفاده از هاردديسک دوم که بخش عمده ي افزايش سرعت در اينجا اتفاق مي افتد. براي اين کار لازم است عملکرد فتوشاپ را هنگام کار با فايل هاي پرحجم در سيستم عامل ويندوز توضيح دهم اگر برنامه Microsoft Word را دقت کنيد مي‌بينيد که هنگام بازکردن يک فايل، پرونده ي موقتي هم در همان پوشه تشکيل مي دهد که مخفي است و پس از بستن آن فايل، پرونده ي موقت هم به طور خودکار پاک مي‌شود. در اصطلاح اين فايل را Temporary File مي‌گويند.

برنامه ي فتوشاپ هم از فايل موقت براي هر پرونده استفاده مي‌کند که اصطلاح Scratch File را در اين برنامه براي فايل موقت به کار مي‌برند.

معمولاً اندازه فايل موقت فتوشاپ به حجم پرونده ي اصلي، نوع جلوه ها و فيلترهايي که حين ويرايش فايل به کار مي‌بريم و احتمال زياد به مدت زماني که فايل را باز نگه داشته‌ايم و اغلب کارهاي زيادي روي آن انجام داده‌ايم بستگي دارد. از اين رو گاهي ممکن است يک فايل مثلاً 400 مگابايتي را که در کارهاي پوستر و تابلو و … اين حجم عادي است باز کنيم و حجم پرونده ي موقت آن بيشتر از 1 گيگابايت شود.

درواقع برنامه فتوشاپ با 2 فايل پرحجم به طور همزمان سروکار پيدا مي‌کند و روي يک هاردديسک درخواست‌ هاي متعدد خواندن و نوشتن براي دو فايل باعث مي شود که سيستم عامل هم به زحمت بيفتد و پشت سرهم صف انتظار ايجاد کند و اين همان زماني است که قوي ترين پردازنده هم بيکار خواهد ماند. چون پردازنده اطلاعات را فقط از حافظه اصلي (رم) مي‌خواند و هميشه حافظه ي هاردديسک حداقل 10000 مرتبه کندتر از حافظه ي رم عمل مي‌کند.

گاهي در همين حالت از طرف ويندوز پيغام خطاي پرشدن هاردديسک نمايش داده مي‌شود. چرا که به طور معمول فايل موقت فتوشاپ روي همان همان پارتيشني ايجاد مي‌شود که برنامه فتوشاپ و به احتمال زياد(بسته به روش نصب کاربر) خود ويندوز هم در آن قرار دارد.

ممکن است در تنظيمات منوي Edit->Preferences->Plugin &Scratch Disk پارتيشن هاي ديگري ( مانند D: ، E: و … بسته به تنظيمات پارتيشن بندي هاردديسک) انتخاب کنيد. توجه داشته باشيد که پارتيشن هاي روي يک هاردديسک فيزيکي در عمل اثر چنداني روي سرعت کار ندارند. هاردديسک از صفحات دايره اي شکل تشکيل شده است که با سرعت چند هزار دور در دقيقه حول يک محور مي‌چرخند و بازوي خواندن و نوشتن(هد) با حرکت در امتداد شعاع دايره ها اطلاعات را مي‌خواند. پارتشن بندي هاردديسک به چند بخش، صرفاً يک تقسيم منطقي ايجاد مي‌کند وبه معني ايجاد هاردديسک جداگانه نيست. نتيجه اين که وقتي يک فايل را از پارتيشن D: به E: کپي مي‌کنيد به لحاظ کندي در عمل تفاوت محسوسي با اينکه روي همان پارتيشن D: از پوشه اي به پوشه ي ديگر کپي کنيد ندارد. پس در عمل هم اگر فايل اصلي در يک پارتيشن و فايل موقت در پارتيشن ديگري ايجاد شود باعث درگير شدن و در اصطلاح «اره بده تيشه بگير» مي شود . پس در همين حال که جريان دعواي بين دو فايل برنامه فتوشاپ را برايتان تعريف مي‌کنيم يک مدعي ديگر پيدا مي‌شود.

حافظه مجازي يا فايل تبادلي ويندوز که به آن Virtual Memory، Page File، Swap File، هم مي‌گويند. اندازه ي آن به طور پيش فرض ويندوز معمولاً از 5/1 برابر تا 3 برابر مقدار حافظه رم در تغيير است.مثلاً اگر حافظه ي رم 2 گيگابايت باشد، حجم حافظه ي مجازي از 3گيگابايت اندازه اوليه (Initial Size) تا 6 گيگابايت اندازه بيشينه (Maximum Size) در تغيير است.

اگر اين حافظه را غيرفعال کنيد به هنگام اجراي برنامه با حجم بالاتر از حافظه رم آزاد سيستم، به مشکل برمي‌خوريد.

هنگامي که چند برنامه را به طور همزمان باز مي‌کنيد مدير حافظه سيستم عامل برنامه ها (پنجره ها ) پس زمينه را به نفع برنامه ي پيش زمينه که پنجره ي آن روي بقيه پنجره ها قرار گرفته است از حافظه ي اصلي (رم) به حافظه ي مجازي (روي هاردديسک) منتقل مي‌کند تا برنامه با اولويت بالاتر (البته به انتخاب کاربر) حافظه رم بيشتري در اختيار داشته باشد.

حال ممکن است از يک برنامه فعال استفاده کنيد و بقيه برنامه ها را ببنديد. اگر همين برنامه از فايل ها و داده هاي پرحجم تر از حافظه ي اصلي(رم) سيستم استفاده نماييد بازهم مدير حافظه سيستم عامل مجبور است که برحسب ميزان تقاضاي جديد بخشي از داده هاي موجود در حافظه ي اصلي را به حافظه ي مجازي روي هاردديسک منتقل کند و دايم در حال خواندن و نوشتن روي هاردديسک خواهد بود. يک مثال از اين کارکرد را با برنامه ي فتوشاپ توضيح مي‌دهم.

فرض کنيد حافظه ي رم سيستم 2 گيگابايت باشد. بخشي از اين در اختيار سيستم عامل و برنامه هاي جانبي درحال اجرا و … و در نهايت مثلاً 1.8 گيگابايت براي برنامه ي فتوشاپ آزاد است. برنامه ي فتوشاپ را که اجرا مي‌کنيد بخش بيشتري از حافظه اشغال مي‌شود و حافظه ي آزاد به کمتر از 900 مگابايت مي‌رسد. حالا يک فايل تصويري 1.5 گيگابايتي – که مثلاً يک بنر 2 متر در 1 متري است- باز مي‌کنيد. بنر را زوم (بزرگنمايي) مي‌کنيد. بخشي که روي صفحه پيش نمايش است در حافظه اصلي قرار مي‌گيرد و بقيه که خارج از محدوده پنجره‌ي پيش نمايش است در حافظه ي مجازي هاردديسک توسط سيستم عامل ذخيره (اصطلاح من درآوردي خودم: ته نشين) مي‌شود. زماني که تصوير را مثلاً افقي حرکت مي‌دهيد که بخش ديگر آن را ببينيد آنها را از هاردديسک به حافظه‌ي رم منتقل مي‌کند و بخشي که از محدوده خارج مي‌شود بلافاصله توسط مدير حافظه ي سيستم عامل از حافظه ي رم به هاردديسک منتقل مي‌شود.

خب با اين توصيف ويندوز و فتوشاپ هم در حافظه ي رم و مهمتر از آن در دسترسي به حافظه ي هاردديسک درخواست هم زمان دارند. تصادم سه درخواست همزمان (فايل حافظه ي مجازي ويندوز، فايل در حال ويرايش و فايل موقت فوتوشاپ) از هاردديسک باعث افزايش شديد انتظار و کندي سيستم مي شود .

چه بايد کرد؟

حداقل 2 هاردديسک لازم است که حافظه ي موقت فتوشاپ روي يک پارتيشن هاردديسک ديگري به جز هاردديسکي که ويندوز روي آن قرار دارد تنظيم گردد. اگر هارد ديسک دوم مثلاً به عنوان آرشيو فايل ها استفاده مي شود و بخواهيم يکي از فايل هاي آن راتوسط همين فتوشاپ باز کنيم بهتر است که نخست فايل را از هارد دوم به يکي از پارتيشن هاي هارد اول کپي کنيم و در محل جديد بازکنيم. چرا که اگر فايل موردنظر در همان هاردديسکي باشد که فايل موقت فتوشاپ قرار دارد دوباره همان مشکل برخورد همزمان پيش مي آيد. حالت ايده آل اين است که از 3 هاردديسک فيزيکي استفاده کنيم.

  • روي يکي حافظه ي مجازي ويندوز باشد.
  • دومي(Work) براي بازکردن فايل موردنظر فتوشاپ
  • و سومي نيز براي حافظه ي موقت فتوشاپ تنظيم شود.

تا اين مرحله را اگر انجام دهيم در عملکرد برنامه ي فتوشاپ يا هر برنامه اي با عملکرد مشابه در کار با فايلهاي بزرگ، افزايش چشمگير سرعت را خواهيم ديد ولي اين همه ي آنچه که مي خواهيم نيست. هنوز براي افزايش سرعت جا داريم.

افزايش سرعت دسترسي به هارد ديسک

براي اين منظور دو کار را مي توانيم به طور مستقل انجام دهيم. ولي اين که کدام يک از اين دو کار اثر بيشتري دارد من آزمايش نکردم. چون براي افزايش بيشينه ي سرعت دسترسي هر دو کار را انجام دادم.

فورمت کردن با بيشترين اندازه ي ممکن براي کلاستر

زماني که يک پارتيشن را فورمت مي کنيد سيستم عامل خانه هاي حافظه ي آن را آدرس دهي مي کند تا قابل استفاده شود. نکته ي مهم اين است که کوچک ترين واحد ذخيره سازي در هارد ديسک بايت نيست. کلاستر (بلوک) در سطح سيستم عامل مطرح مي شود. عبارت هاي Allocation unit، Block و Cluster در سيستم عامل به يک مفهوم به کار مي روند. در واقع سيستم عامل به جاي اين که بايت به بايت اطلاعات را از ديسک بخواند آن ها را به صورت گروهي مي خواند تا هد خواندن/نوشتن هارد ديسک مراجعه ي کمتري به آن داشته باشد. به هنگام فورمت هارد ديسک اين که اندازه ي پيش فرض کلاستر چند بايت باشد به حجم کل ديسک و حداکثر تعداد خانه هايي که امکان آدرس دهي هست بستگي دارد. در سيستم عامل قديمي داس ميکروسافت که از سيستم مديريت فايل FAT16 استفاده مي شد حداکثر 2 به توان 16 يعني 65536 خانه قابل آدرس دهي بود. بيشترين اندازه براي هر کلاستر هم 32768 بايت (32 کيلوبايت) در نظر گرفته شده بود. به همين دليل بيشترين اندازه براي هر پارتيشن برابر با حاصل ضرب اين دو عدد يعني 2147483648 بايت (2 گيگابايت) بود. در سيستم فايلي FAT 32 و NTFS هم تعداد کلاستر ها بسيار بيشتر از حالت قبلي هست و هم بيشترين اندازه براي هر کلاستر.

مقايسه ي جامع سيستم هاي فايلي را در اين آدرس مي توانيد ببينيد:

http://www.ntfs.com/ntfs_vs_fat.htm

مفهوم دقيق تر کلاستر را با يک مثال توضيح مي دهم. اگر اندازه ي فايل 1 بايت باشد به اندازه ي 1 کلاستر فضا خواهد گرفت. اندازه ي کلاستر اگر 4 کيلو بايت باشد و فايل ما 5 کيلو بايت حجم داشته باشد، به اندازه ي دو کلاستر کامل يعني 8 کيلو بايت فضا مي گيرد. حجم فايل بر حسب بايت با عبارت Size و همان حجم بر حسب کلاستر با عبارت Size on disk نمايش داده مي شود و اندازه ي کلاستري هميشه بزرگ تر يا مساوي با اندازه ي بايتي خواهد بود.


در حالت پيش فرض وقتي که از پنجره ي My Computer بخواهيم يک پارتيشن را فورمت کنيم اندازه ي پيش فرض 4 کيلوبايت براي هر کلاستر تعيين مي گردد که يک اندازه ي متوسط است.

هر چه اندازه ي کلاستر بزرگ تر باشد، سيستم عامل در هر بار فرمان خواندن و نوشتن حجم بيشتري را مي خواند و تعداد مراجعه ي آن به ديسک کمتر مي شود. ولي يک اثر جانبي هم دارد، اصراف در فضاي ذخيره سازي. يعني اگر مثلا اندازه ي کلاستر را 64 کيلو بايت بگيريم هر فايل 1 بايتي هم 64 کيلوبايت حجم خواهد گرفت. اين کار براي پارتيشني که فايل هاي متعدد با اندازه هاي کوچک در آن باشد، باعث اتلاف قال توجه فضاي ذخيره سازي خواهد شد. به همين خاطر اين کار يعني انتخاب اندازه ي کلاستر بزرگ را فقط بايد براي پارتيشني در نظر بگيريم که فايل هاي حجيم در آن ذخيره مي شود. فايل هاي حجيم مي توانند فايل هاي ويدئويي يا عکس هاي پر حجم باشند. فايل حافظه ي مجازي ويندوز و فايل موقت فوتوشاپ هم که اشاره کرديم در چنين حالتي مي توانند با سرعت بيشتر خوانده شوند.

پس علاوه بر اين که ديسک مجزا براي اين فايل هاي در نظر مي گيريم بهتر آن است که به هنگام فورمت آن ها با سيستم NTFS براي Allocation unit size بيشترين اندازه ي ممکن يعني 64 کيلوبايت را در نظر بگيريم. (در نگارش هاي آينده ي ويندوز ممکن است اندازه هاي بزرگ تر هم در دسترس باشد)

اين افزايش سرعت را به هنگام کپي فايل از يک ديسک به ديسک ديگر نيز مشاهده خواهيد کرد.


گام آخر، استفاده از بافر خواندن و نوشتن ديسک (کش يا حافظه ي مياني)

فرض کنيد مي خواهيد گلدان ها را آب بدهيد. در حالت عادي يک پارچ را زير شير آب مي گيريد و پس از پر شدنش، شير آب را مي بنديد و گلدان ها را آب مي دهيد تا پارچ خالي شود. اين کار را تکرار مي کنيد تا همه ي گلدان ها را آب بدهيد. زمان انتظار شما هم براي رفت و آمد و هم براي پر شدن پارچ زير شير آب خواهد گذشت. حالا مي خواهيد اين زمان انتظار را کاهش دهيد. مي توانيد يک تشت بزرگتر را زير شير آب قرار دهيد. هنگامي که شما در حال آبياري گلدان ها هستيد شير آب (با حجم مناسب) باز و تشت در حال پر شدن است. براي پر کردن پارچ کافي است آن را يکباره از آب تشت پر کنيد و ديگر نيازي نيست که پارچ را زير شير بگيريد و منتظر پر شدنش بمانيد.

حافظه ي کش در جاهاي مختلفي مطرح مي شود. يک جا در پردازنده ي کامپيوتر که در واقع اطلاعات از حافظه ي رم اول وارد کش پردازنده مي شوند که به دليل نزديکي به پردازنده سريع تر قابل دسترس اند. يعني مثلا به هنگام اجراي يک برنامه دستور ها در خانه هاي پشت سر هم حافظه ي رم قرار دارند و پردازنده هر بار يک دستور را مي خواند و اجرا مي کند. حال براي اين که به هنگام اين مراجعه به حافظه زمان را از دست ندهد در يک بار خواندن به جاي يک بايت مثلا 512 کيلوبايت دستور العمل را از حافظه ي رم به داخل حافظه ي پردازنده (کش) مي خواند. هر بار که اين پردازش ها تمام شد يا با دستور پرش (jump , go to) به آدرسي که در اين محدوده ي خوانده شده قرار ندارد، بخواهد برود بلوک ديگري از دستور ها را از حافظه ي رم مي خواند.

يک جا هم در هارد ديسک که سيستم عامل از حافظه ي رم به عنوان واسطه استفاده مي کند و معمولا بيشتر از آن مقدار داده اي که درخواست خواندن يا نوشتن داده شده ابتدا در حافظه ي رم قرار مي دهد و پس از پايان عمليات خواندن و نوشتن روي يک بلوک از داده ها، به يک باره آن ها را در حافظه ي ديسک مي نويسد. اگر پيش از نوشتن اطلاعات قطعي شده روي هارد ديسک، برق سيستم قطع شود، اطلاعات از بين خواهد رفت.

البته همه ي تکنولوژي هاي کش مربوط به پردازنده يا هارد ديسک به همين سادگي که بيان کرديم نيستند.


در بخش Device Manager ويندوز در شاخه ي Disk Drives روي هارد ديسک راست کليک کرده، گزينه ي Properties را انتخاب نماييد. در پنجره ي ويژگي هاي هارد ديسک، برگه ي Policies را باز کنيد. گزينه ي اول به طور پيش فرض براي افزايش سرعت عمل نوشتن روي هارد ديسک فعال است و حافظه ي کش را براي هارد ديسک مورد نظر فعال مي کند. با اين حال ويندوز در فاصله ي زماني معين حافظه ي کش را خالي مي کند و داده ها را روي هارد ديسک مي نويسد. اين کار مي تواند گهگاه باعث افت سرعت پردازش برنامه ها شود. با فعال کردن گزينه ي دوم در برگه ي Policies مي توانيد ويندوز را از اين کار هم باز داريد. همان طور که در شکل مي بينيد ويندوز توصيه کرده است که کامپيوتر به منبع برق پشتيبان تا در صورت قطع برق اطلاعات از بين نرود.

خب!

ما به اين منبع برق پشتيبان کاري نداريم. چون اين ويژگي را فقط روي هارد ديسکي که حافظه ي مجازي روي آن تنظيم شده است فعال خواهيم کرد. يعني براي ديسکي که فايل کاري ما روي آن ذخيره شده است گزينه ي دوم را غير فعال مي کنيم تا احتمال از بين رفتن تغييرات بر اثر قطع برق به کمترين ميزان برسد.

جمع بندي پاياني

  • براي افزايش سرعت کار برنامه هايي که با فايل هاي حجيم سر و کار دارند کار هاي زير را بايد انجام دهيم:
  • اگر برنامه از فايل موقت استفاده مي کند (مانند فوتوشاپ) هارد ديسک فيزيکي (و نه پارتيشن) جداگانه بايد براي آن در نظر بگيريم و مسير فايل موقت را روي هارد ديسکي که مخصوص اين کار است تنظيم کنيم. مي توان براي اين کار يک هارد ديسک کم حجم و قديمي تر هم استفاده کرد. چون داده هاي موقت پس از هر بار اجرا پاک مي شوند و نيازي به ذخيره سازي آن ها نيست.
  • فايل کاري را روي هارد ديسک فيزيکي ديگري که مسير فايل موقت برنامه روي آن نيست، باز کنيم. اگر فايل مورد نظر در جاي مناسب نباشد، نخست آن را داخل پارتيشن و ديسک مناسب کپي کنيم، سپس توسط برنامه آن را باز کنيم.
  • پارتيشن هايي که فايل هاي پر حجم (خواه دائم يا موقت) روي آن ها ذخيره مي شود با بزرگ ترين اندازه ي ممکن براي کلاستر (در اينجا 64 کيلوبايت) فورمت کنيم.
  • اگر يو پي اس نداريم فقط براي ديسک هاي مربوط به فايل موقت تنظيمات کش را در برگه ي Policies مشخصات هارد ديسک Device Manager انجام دهيم. اگر از يو پي اس باتري دار استفاده مي کنيم مي توانيم براي تمام هارد ديسک ها تنظيمات کش را فعال کنيم تا از بيشترين سرعت ممکن خواندن و نوشتن بهره ببريم.
  • در صورت امکان براي بيشترين کارآيي از 3 هارد ديسک فيزيکي استفاده کنيم:
    • يکي براي فايل کاري (که سيستم عامل و برنامه ها هم مي تواند در يک پارتيشن از همين ديسک نصب شوند)
    • يکي براي فايل موقت برنامه کاربردي مورد استفاده (مثلا فوتوشاپ)
    • يکي براي حافظه ي مجازي ويندوز (Virtual Memory)